Bannie | PleumaNimoX

Search This Blog

Sunday, March 25, 2018

TAMANG TAWIRAN

Mas mabuting umamin kaysa mag-assume na lang.
Mas mabuting alam ang katotohanan kaysa naglolokohan.
Kung ayaw mong masagasaan,
tumawid sa tamang tawiran.


Tamang Tawiran | March 26, 2018 | Bannie Bandibas | Eunice Misal

Sunday, March 18, 2018

KORONA NI REYNA KORINA

Korona ni Reyna Korina

--

Korina Isabelle Romano,

Naadik na sa amoy ng libro.

Aral doon, aral dito--

Hinahasa ang kanyang talino.

--

Sa buong elementarya,

Hindi napalitan ang iyong saya.

Nagkaroon ka lang ng bagong palda,

Regalo ng iyong sinisinta.

--

Kayo ang prinsipe at prinsesa

Sa inyong paaralang segundarya.

Ngunit bago pa man makapagtapos,

Bumitaw siya't luha mo'y bumuhos.

--

Kaya sa sarili ika'y nangako,

"Dito, magseseryoso na ako.

Tatapusin ko ang kolehiyo

Na may medalyang ginto."

--

Kaya nagsikap ka,

Umitim na ang ilaim ng mga mata

Sa araw-araw na pagbabasa.

Nauubos mong kape'y limang tasa.

--

Wala kang pakialam sa sinasabi ng iba,

"YOLO, Magpakasaya ka nga!

Wala nang Maria Clara sa Pilipinas.

Si Anna na ang humahabol kay Jonas."

--

Eh, ano naman kung wala kang nobyo?

Mas mahalaga pa rin ang mga natutunan mo.

Saka mo na hanapin si haring Isidro,

Namnamin mo muna ang koronang nasa ulo mo.

--

Hindi gawa sa ginto ngunit pinag-aagawan.

Hindi gawa sa metal ngunit nabibigatan,

Dahil puno ito ng mga aral at leksyon.

Walang mang hari, ika'y reyna ng sarili mong mansyon.

--

#SWPAngPagtatapos

*Certificate of Participation*

Korona ni Reyna Korina | March 18-24, 2018 | Spoken Word Poetry | #AngPagtatapos Poem Writing Contest | Partisipante | Bannie Bandibas

Comments/Critiques:

Red Enid

* (Bumitaw = Bumitiw) [Bitiw ang salitang-ugat.]

* (m)agpakasaya ka nga!

* (H)aring Isidro

* (leksyon = leksiyon)

Ipagpatuloy ang pagsulat! ✒

Saturday, March 17, 2018

WSF SA PASKONG SASAPIT



| KunEho—Editor, Certificate Artist, Participant
Writers Secret Files
One-shot and Poetry Writing Competition
Sa Paskong Sasapit
2018

TUGMA NG PAG-IBIG

Tugma Ng Pag-ibig

Bakit nga ba
kapag nagmahal,
nagmumukha kang tanga?
Nagiging "tama" ang "mali".
Nagiging "oo" ang "hindi".
Nagiging mahina,
Nauubos ang lakas.
Nasusugatan na
ngunit walang lunas.
Nagbibigay kahit
walang kapalit.
Masaya kahit
ang totoo'y masakit.

(Poetry Rhymes)

Tugma Ng Pag-ibig | March 18, 2018 | Bannie Bandibas

Thursday, March 15, 2018

RELASYON

Kampi Round4


#TNPSaKAMPI

#AngIkaapatNaHamon

#Sanaysay


ENTRY NO. 4

(RE)LAS(Y)ON


Masaya naman kami, 'yung tipong medyo panatag na sa isa't-isa, bago pa man nangyari ang lahat. May tiwala ako kaso di ko parin maiwasang mag-alala o maghinala. Likas na yata sa akin ang ganitong ugali na sa kasamaang palad ay hindi ko mabago-bago.

Kahit sa mga una kong napusuan sa klase man o dito sa lugar namin, kahit walang matatawag na kami ay puprutektahan ko siya. Sa una kong naging kasintahan, lapitan lang kahit ng mga kaibigan niyang lalake, ginagwardyahan ko agad. Ngunit pansin kong hindi na ako nakakatulong kundi nakakasakal na. 'Yung akala kong pag-aalala ay nagiging pagseselos at umaabot pa sa tampuhan. Iniisip ko kung okay lang ba siya ngunit di ko agad napansin na masyado na pala akong makulit na nagresulta sa isang masaklap na pangyayari.

Nagsimula isang hapon, kakatapos lang ng klase ko at pauwi na ngunit wala akong natatanggap na mensahe mula sa kanya. Kanina pa naman tapos ang klase niya ngunit bakit di siya nagtext na nakauwi na siya ng ligtas. Ito'y nagdulot sa akin ng kaba na baka kung anong nangyari sa kanya na may halong pag-iisip na baka gumala siya kasama ang iba. Dito na nga gumana ang pagka-praning ko at paulit-ulit ko siyang tinawagan. Tumutunog kaso walang sumasagot hanggang sa si Marianne Rivera na ang sumasagot sa akin. Napagod na ako sa kaka-dial kaya't hinayaan ko na lamang kahit puno pa rin ako ng kaba.

Hanggang sa gumabi na lamang ay wala paring nagpaparamdam. Kaya sinubukan ko ulit na tumawag ngunit wala pa ring sumasagot. Labis akong nangamba hanggang sa umabot sa puntong tinawagan ko na rin ang mga kasamahan niya sa bahay nila. Ngunit di ko natanaw na magdudulot pala ito ng isang bagyo na siyang sisira sa relasyon namin.

Sa lahat ng tinawagan ko'y iisa lamang ang sumagot, ngunit huli na nang masabihan niya ako ng masasakit na salita, mura at panlalait. May kirot ngunit hindi ko ito ininda at sa halip ay humingi ng tawad. Hinayaan ko na lamang na matapos ang gabi at itinulog ko na lamang kaysa maisip ko pa ang nangyari.

Pagkagising, 'yung akala kong isang magandang araw ay magiging maramdamin pala. Hindi parin mawaglit sa aking isipan ang nangyari at kung bakit hindi pa rin siya komukontak sa akin. Hanggang sa may dumating na mensahe mula sa kanya. Mga panunumbat na puno ng galit at mga salitang nagpapahayag ng pagtapos sa relasyong aming binubuo. Pagka't nakagulo ako ng pamilya, malala'y hindi basta-basta dahil relasyon niya sa kanyang Ama. Pinilit kong pakalmahin ang sitwasyon at gumawa ng paraan upang makatulong ngunit nagpalala lang ito sa gulong idinulot ko.

Nagwakas ang lahat ng isang iglap dahil sa isang galaw at pagkakamali. Nagdulot ito ng isang malaking sugat na humahapdi sa tuwing ito'y aking naaalala. Nasasaktan ako hindi dahil sa pagkasira ng pag-ibig kundi dahil sa nasaktan ko siya. Hindi ako nasasaktan dahil sa pagbitaw niya kundi dahil sa iniwan kong sugat sa kanya.

Tanggap ko ang lahat at mabuti na rin ang ganito na lamang kami. Kaysa may masaktan na naman sa iresponsable kong mga gawa. Ang akala kong samaha na magiging matamis ay naging lason dahil walang gumagabay. Aaminin kong lumihis kami sa tamang daan at nakalimutan ang Diyos na dapat ay palaging nasa aming sentro. Nagpadala ako sa mundo at naging makasarili.

Kahit sugatan ay pipilitin kong bumangon, nalulugmok man ay pipilitin kong ngumiti, nalulungkot ngunit ako’y tatawa, hindi dahil sa wala akong pakialam kundi dahil alam kong mayroon kaming natutunan. Ngayon ay hindi na magpapadalos-dalos at pag-iisipan na ang bawat galaw na may gabay.

Hindi parin ako makahingi ng tawad dahil sa kahihiyan at dahil sa alam kong hindi sapat ang salitang "patawad" sa naidulot kong pinsala. Ngunit umaasa ako na baka bumalik pa ang dati, 'yung sa kung paano tayo nagsimula, magkaibigan na kahit mag-away ay agad nagkakaayos at walang naiiwang sugatan. 


*Certificate of Recognition*

Relasyon | March 15, 2018 | KAMPI-Katipunan ng mga Manunulat sa Pilipinas | Tawag ng Panitkan sa KAMPI - Ikaapat na Hamon | Qualified |  Bannie Bandibas


Monday, March 12, 2018

AKAP DUGTUNGAN WEDNESDAY ACTIVITY


| KunEho—Editor, Cerificate Artist
Akademyang Pampanitikan
Dugtungan Wednesday Activity

NILALANGAW

Entry no. 14

[NILALANG]AW


#UulanNgLuhaSaTaginitKasamaAngWeWritePH

#HappyBirthdayTinAndWence

Ang init ng sikat ng araw

Ay hindi ko na maramdaman.

Ang pagluha o kahit uhaw

Ay ‘di ko na rin nararanasan.

Ngunit gutom pa rin ako,

Gutom sa pagmamahal.

Tunay na pag-ibig, totoo,

Ang tangi kong dasal.

Lumikha man ng ingay

Ay walang nakaririnig.

Kahit pagod na sa pagkaway,

Di pa rin napapansin ng daigdig.

Nanlilinos ng pagmamahal,

Ngunit dinadaan lang.

Nanlimos ng pang-almusal,

Ako’y pinagtatawanan.

Ayos lang naman sa akin

Ang pagiging dukha.

Ako may saktan at apihin,

Titiisin ko ng may tuwa.

Ngunit sana kahit isang puso,

Isang pag-ibig man lang

Ang maisukli sa tulad ko,

Isang palaboy sa daan.

Kailan ko kaya mararanasan

Ang pag-aalagag tunay?

Isang pamilya at mga kaibigan,

Na magpapadama na ako ay buhay.

Ngunit huli na nga ang lahat,

Huli na para sa simpatya niyo.

Ngayon pa ba kayo didilat,

Ngayong nakapikit na ako.

Ang init ng sikat ng araw

Ay hindi ko na maramdaman.

Kasama ko’y mga langaw,

Dito sa aking huling himlayan.

*Certificate of Participation*


[Nilalang]aw | March 13, 2018 | Sulat Pinas | Spoken Word Piece | Sixth Place | Bannie Bandibas

Comments/Critiques:

SULAT PINAS - ibang klaseng sakit hindi dahil sa nabigo sa pag ibig mabigat din sa dibdib

Eunice Laza Misal - pinatay mo nanaman 😂 pero ang galing 🎉🎇

Joemar Tamayo Dela Cruz - Lakas, Bannie! Goodluck.💛

Itss Dha - Napakaganda ng iyong kata 🙂

John Daryl Hernandez - Wow!! Galing! 👏👏👏


Saturday, March 10, 2018

TUNAY NA PAG-ASA

#Septon


Tunay Na Pag-asa


Nakatayo ka sa damuhan

Na malawak, walang hangganan.

Nag-iisa, kasama'y buwan.

Walang taong nasisilayan.


Akala ko'y walang pag-asa

At di na makakatakas pa.

Ngunit ito'y maling akala,

Sapagkat kasama ko pala--

Ang tangi kong tagapag-ligtas. 


*Certificate of Award*


Tunay na Pag-asa | March 11, 2018 | Pusong Makata Association, Inc. & Bunso Page | Pagsulat ng Tulang Septon | Partisipante | Bannie Bandibas

Friday, March 9, 2018

MUSIKARIA

MusikARIA

(March 10, 2018)

Naririnig ko na naman ang malumanay na pagkala-kalabit ni tatay Juan sa luma niyang gitara. Isang musika na gabi-gabing nagpapatulog sa akin. Isang matamis na awit ang kaniyang ibinibigkas, “Ipikit ang iyong mga mata, magpahinga’t managinip ka. Matulog nang mahimbing munting bata, hayaang si antok ay dalawin ka. Hawak kita kaya’t ‘wag mangamba. Mahal na mahal kita aking Maria. Sabay tayong gigising na nakangiti, bukas, pagsapit ng umaga.” Mga salita at tonong paulit-ulit na tumatakbo sa aking isipan, na unti-unti ko nang nakakalimutan.

Noon ay sinasabayan pa ng sayaw ni inay, ngunit tila nag-iba—napagod na siya. Ang dating masayang hapagkainan na puno ng awitan, sayawan, biruan at magkasamang nagtatawanan ay naging tahimik.

Gusto kong maibalik ang sigla nitong pamilya ngunit wala akong magawa. Di ko na maibabalik ang buhay na nawala. Araw-araw ko mang ipagdasal sa Diyos ay hindi naman pwedeng pagbigyan, kahit na ang mga luha ko’y maging ulan. Kaya nagmumukmok na lamang ako dito sa aking kwarto. Ibinubulong sa sarili, nagmamakaawa na sana'y maibalik ang ngiti na nilamon ng lungkot.

Isinisigaw, “Itay, tumugtog ka. Patulugin mo ulit ako ng iyong kanta, upang tumigil na sa pagluha.” Ngunit walang sumasagot, kasi wala na. Inaalala ko na lamang ang musika at mga liriko upang hindi ako mangulila. Ngunit luha ko’y bumabagsak pa rin kapag naaalala kong imahinasyon ko na lamang pala ang lahat ng ito.

”Maria! Maria! nasaan ka? Anak! Handa na ang hapag.” Tawag sa akin ni ina na malungkot ang boses. Ngunit hindi ako tumutugon at nagpatuloy sa pagluha. 

”Theresa! Tama na, wala na siya.” Naiiyak na sabi ni itay na nasa sala habang yakap-yakap ang kan'yang lumang gitara.

Author: Bannie Bandibas

*Certificate of Participation*


M(usik)aria | March 10, 2018 | Filipino Fiction | Flash Fiction 2018 | Partisipante | Bannie Bandibas

AUTHOR'S PUBLISHED WORKS (TBU POST)

Author: Bannie Magallano Bandibas NBDB Author/Writer Registration No. 5666 Pen name(s): Pleumanimox, Banuy, Numistmanunula Publication(s):...