Bannie | PleumaNimoX

Search This Blog

Monday, November 30, 2020

NATATANGI

Natatangi
mula sa panulat ng Editor ng Alimpatakan

Naglalayag patungo sa tinatangi
kong baybayon, pauli sa imo.
Napapahimas sa tiyan, dili kalibanga,
tila nilulusob lang ng mga paruparo.

Hindi na ako muling mag-iisa,
natagpuan na ang aking kasangga.
Kahit marami ang hindi nakaiintindi
sa akin, ika'y handang umunawa.

Patawad kung nahihirapan ka
dahil hindi ko masagip ang aking sarili,
At minsan pa'y nagpapaniwala
sa mga bugal-bugal at mapagkunwari.

Sa mundong napakaingay, ikaw
ang aking kamingaw at katahimikan.
Sa pagsubok na makatakas mula sa selda,
ikaw ang sandalan.

Nang ako'y kumatok, bigla mong
pinagbuksan ng pinto at bintana—
kaya nais kang alayan ng harana,
ituturing kang isang prinsesa.

Hindi ka namimili, Juan man
o Maria ay tinatanggap mo.
Hindi ko na kailangang maging si Kupido,
nauna mo nang mapana ang puso ko.

Ang bawat pagdanak ng tinta 
at pagguhit ng lapis
ay nagpapaalalang ang mga kuwento
ko't tula ay minamahal akong labis.

#SOXZineFest2020 #AlimpatakanZine #WritearsSheet

POSTER NG SOX ZINE FEST 2020

Natatangi | December 1, 2020 | SOX Zine Fest 2020 | Bannie Bandibas

MAKULAY NA KALSADA

MAKULAY NA KALSADA
mula sa panulat ng Editor ng Alimpatakan

"Robi, mag-iingat ka!"

Kumaway lang ako pabalik kay ate na medyo nag-aalala. Ayaw pa naman niyang nag-iisa sa bahay. Sana maging maayos na ang lagay niya. Sana.

Naglalakad lang ako papuntang trabaho araw-araw kaya napapansin ko ang lahat sa daan. Napakaraming mga eksena at emosyon na ipinapakita sa akin na parang isang pelikulang pinaghalo-halo ang mga karakter.

May nakasalubong akong pulis na tulalang naglalakad palayo sa nagtutumpukang mga tao. Kilala ko siya. "Master Espina! Kumusta ka na, balisa ka yata?" Sinabayan ko ito ng pagtapik sa balikat niya habang nakangiti ngunit hindi natinag ang pagkadismaya sa kanyang mukha. "Ayos lang, Rob," tanging nasambit niya at tsaka nagpatuloy sa paglalakad.

Nahiwagaan ako't nabaling ang pansin sa kung saan siya nanggaling. "Ano kayang nangyari?" Gusto kong makitsismis ngunit mahuhuli na ako sa trabaho.

May nadaanan akong tindahan ng mga radyo. Napatingin sa isang matandang lalake na kinukumpuni ang isang transistor sa harap ng tindahan. Lumabas ang isang batang babae na may dalang pagkain. "O—Anak, nag-abala ka pang ihatid ang agahan ko. Nagmana ka talaga sa nanay mo." Ngumiti lang ang batang babae hanggang sa nagsimulang kumendeng. Napangisi ako. Napakamasiyahin niyang bata.

Ilang sandali ay may tumawag sa kanyang isa pang batang babae na akay-akay ang kanyang nakababatang kapatid. Nakangiti lang ito ngunit parang nakatatakot ang kanyang mukha. Walang pag-aalinlangang lumapit si Dianne. Hindi ko marinig ang kanilang usapan. Ang tanging mga salita na naririnig ko'y "si mama, si mama" na sinasambit ng batang akay-akay ng isa. Biglang napakunot ang noo ni Dianne at tumakbo papasok ng tindahan na para bang takot na takot.

Bumalik akong bigla sa ulirat mula sa eksenang nasaksihan ko dahil sa sigaw ng isang lalake. Lumingon-lingon ako't napatingin sa aking relo. Nagulat akong matagal-tagal rin akong natigil sa paglalakad. Binilisan ko na lang ang lakad na parang patakbo ngunit hinarang ako ng isang lalake, siya yata 'yong sumigaw. "Dong, tulungan mo kami. 'Yong anak ko. 'Yong anak ko." Tulala akong nakatingin sa kanya hanggang sa nabangga ako ng isang nakaunipormeng babae. "Tay, si Mark po?" Tumango lang ang lalake at agad na silang tumakbo papasok sa isang bahay. Gusto ko sanang tumulong kaso mahuhuli na talaga ako sa trabaho. Bawas na naman to sa suweldo.

Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa makaabot sa sakayan ng jeep. Buti'y mapupuno na ito nang makarating ako at agad nang bumiyahe. Sobrang tahimik sa loob ng jeep. May kumalabit sa akin na dahilan ng aking pagkagulat. "O—ba't gulat na gulat ka? Makikiabot lang naman ako ng pamasahe." Si Aling Emily, tinitigan ko lamang siya habang nakangising sobrang napahiya. Ngunit nakaramdam ako ng biglaang pag-aalala nang titigan ko ang kanyang mga mata, bakas pa rin ang lumbay na dulot ng pagkawala ng kanyang ina.

Agad akong napaayos ng upo nang mapansin kong malapit na ako sa gusaling pinagtatrabahuhan.

Sa aking pagbaba ay sumalubong sa akin ang isang batang may dalang diyaryo. Nakasulat sa headline na may pulis raw na nakabaril ng isang ex-military na may sakit sa pag-iisip. Naalala kong bigla si Espina, ang matalik kong kaibigan. Naaawa ako sa kanya dahil tila napakarami na niyang nasaksihan at nagawang karumaldumal dahil sa trabaho niya. Naalala kong noong nakaraang buwan lang ay nabaril din niya ang isang babaeng may kaso ng pagpatay sa sarili niyang anak. Nagpumiglas kasi ang babae nang ipapasok na siya sa selda at nang-agaw ng baril. Walang ibang nagawa ang kaibagan ko kundi kalibitin ang gatilyo para sa siguridad ng mga nasa presinto.

Nagising na naman ako mula sa pagkatulala dahil sa isang lalakeng tumatawa kasama ang isang babaeng nakaunipormeng pang-guro na nakaupo sa gilid ng kalsada. Nagpapalitan sila ng mga kaalaman, tila nagdedebate ngunit nagtatawanan na parang mga baliw. 

Ilang saglit at may mga sundalong lumapit sa lalake, nagtitigan lang sila hanggang sa kumaripas ito nang takbo. Sinundan ko lang sila ng aking mga mata nang masaging bigla ng aking paningin ang isang magandang dilag. Napatingin din ito sa akin. 

"Robi? Ikaw ba 'yan?" nakangiting bati niya.

Kunot-noo kong sinuri ang kanyang mukha, ang labo kasi ng mga mata ko, hanggang sa makilala ko siya. "Daya? Muntik na kitang di makilala."

"Ako nga rin eh, parang elementary pa tayo noong huli tayong magkita," natatawang sambit niya.

"Oo, sa klase ni Ginang Villanueva," sagot ko.

Bigla nag-iba ang emosyon sa kanyang mukha, parang maluluha. Naguluhan ako, may nasabi ba akong masama?

Napaturo siya at sinundan ko ito ng tingin. Iyong babaeng nakauniporme, kilala ko siya. Anong nangyari sa kay Ginang Villanueva?

*

Bumalik kami sa paglalakad. Oo, kasabay ko si Daya. Pareho lang pala kami ng gusaling pinagtatrabahuhan. Hawak-hawak ko ang kanyang kamay pagkat pinakausapan niya akong hawakan ito upang tumigil sa panginginig. Naiiyak siya at kailangan niya ng karamay. Naging sandigan niya akong bigla ngunit matagal ko na itong napaghandaan.

Napakamisteryoso ng kalawakan at nakagugulat ang tadhana. Sabi pa nila ay makulay raw ito gaya ng mga eksena sa kalsada pero baka iba ang aking paningin. Kasi hindi bahaghari ang aking nasaksihan kundi pula, puti at itim.

Mula sa panulat ng Editor ng Alimpatakan Zine.

#SOXZineFest2020 #AlimpatakanZine #WritearsSheet

POSTER NG SOX ZINE FEST 2020

Makulay na Kalsada | December 1, 2020 | SOX Zine Fest 2020 | Bannie Bandibas

Sunday, November 29, 2020

PANAHON

 


An entry to Writear's Sheet's Alimpatakan Zine.

November 30, 2020 | Panahon | SOX Zine Fest 2020 | Perpormer - Spoken Word Poetry | Sigaw Heneral

ALIMPATAKAN

Alimpatakan
ng Writear's Sheet

    This is the first zine that the Writear's Sheet produced for SOX Zine Fest. November 30, 2020--when this is presented online and distributed through a viewable only site to be read.

SOX Zine Fest Page Poster

Front cover of the zine (likha ni Maken)


Back cover of the zine (likha ni Maken)


November 30, 2020 | Alimpatakan | Editor/Contributor | Bannie Bandibas

Friday, October 9, 2020

LAGAO NATIONAL HIGH SCHOOL - SPOKEN WORD POETRY COMPETITION

 


The last judge for Spoken Word Poetry Contest


Spoken Word Poetry Judge no. 5


Bannie Bandibas


🎤Graduate of BS in Accounting Technology

at Ramon Magsaysay Memorial Colleges - Gen. Santos.


🎤2nd Placer - Spoken Word Contest in Celebration of Month of the Ocean 2018 held by DENR Region 12 at Veranza Mall, GSC


🎤2nd Placer - Plumakata Battle of the Poets 2018 Final Round - Spoken Word Poetry Challenge


🎤4th Placer - Oratorical Speaking RMMC Palaro 2018 & 2019


🎤4th Placer - National Book Week Celebration Spoken Word Poetry Contest at RMMC 2019


🎤5th Placer - Hinugyaw 2020 Spoken Word Contest held at Koronadal, So. Cot.


🎤4th Placer - Gensan Summer Youth Fest Spoken Word Contest 2020


🎤Participant - RVD Spoken Word Challenge 2020


🎤Guest Performer - Zine Fest 2019 at Tacurong, South Cotabato, Spoken Word Poetry


🎤Online Poem Writing Contest Placer and Participant -


✍️Vino: Isang Makata


✍️ Filipino Fiction


✍️Plumakata


✍️Poetry from the Heart


✍️For the Love of Poetry (IG-US),


✍️Forbidden Poetry


✍️ KAMPI


✍️ Poemstar Community


✍️Midnight Collective


✍️ We Write PH


✍️ Conscriptors


✍️Notable Writers' Guild Academy


✍️KaDLIT


✍️Wattpad Inksation


✍️Kristiyanong Manunula


✍️ The Next Poets Society


✍️ Pages of Love


✍️Lapis Artcom


✍️ The Mayumo


✍️AkLit and many more.


🎤Poem Magazine Contributor - Eno Magazine 2017 (US) and Claim Magazine 2019 (US).


🎤Poem Anthology Contributor - Playwright Org. (Glimpse of a Dreamer), Penmasters League (Timeless Pieces of the Scribblers), All I Want for Christmas Anthology Book, Titik Poetry (Ang Habi), Kasingkasing Press, 7 Eyes Production (LAKBAY) and Plumakata (Exudos 2020).


🎤Poem Online Pages Contributor - Damdaming Nakapaskil, Istilo Poetry, MakataPH, and Philippine Astronomical Society.


🎤Online Workshop Participant - PENtagon, and Launchora Lovers Community (Most Active).


🎤BEST POET 2018 Award Nominee - Gawad Parangal sa Mundo ng Literatura held by Penmasters League (Administration)


🎤Acting Vice President of Sigaw Heneral (General Santos City based Spoken Word Artists)


🎤Member - Dadiangas Writers Association (DAWA) General Santos City


🎤Editor-in-chief - Akademyang Pampanitikan (AKAP) Writing Group and Page


🎤Editor and Event Master - Spoken Word Poetry University Group and Page


🎤Co-creator and Administrator - Calle' Biblus Exposted Writers Page

Thursday, October 8, 2020

BOSES SA LOOB NG LUMANG APARADOR

Boses sa Loob ng Lumang Aparador
ni Bannie Bandibas
General Santos City

(Ito ang ika-35 entry sa Silap: Sulat SOX Flash Fiction Writing Contest 2020.)

Nakatunganga lang ako sa kisame. Iniisip kung saan na patungo ang buhay ko. Ano nga bang magiging buhay pagkatapos ng kolehiyo? Wala akong alam, ni wala akong mga plano.

“Carlo!” Tawag sa akin ng aking nanay.

“Po?” Sagot ko.

“Nandito ang mga kaklase mo, aayain ka raw sana nilang sumama para maghanap ng trabaho.” Sigaw niya.

Napakamot na lamang ako ng ulo.

“Nay, pakisabi na lang po na hindi na lang muna ako sasama.” Tugon ko.

Muling tumahimik ang paligid. Naramdaman kong ang kapayapaan ngunit binulabog ako ng pagkalabog ng pintuan.

“Carlo.” Sambit ni Inay na nakakunot ang noo. “Ano bang problema mo? Yong mga tao na ang lumalapit sa ‘yo. Wala pa ni isang beses akong nakilala na kaibigan mo simula elementarya. Mas ginugusto mong mag-isa. Ano bang problema mo, Anak?” Bulyaw niya.

“Wala naman pong mali, di ba? Maayos at masaya naman akong mag-isa.” Ang agad kong sagot.

“Maayos at masaya nga ba?” Tanong niya bago lumabas.

“Masaya nga ba?” Bulong ko sa aking sarili.

Nagkaroon ng ilang minutong katahimikan hanggang sa may biglang sumigaw. “Huwag!” Boses ng batang lalake. Kasabay nito ang malakas na pagkalabog at mga pagpukpok.

Hinanap ko kung saan nanggaling ang mga tunog. Umaalog ang lumang aparador ng lola. Nakaramdam ako ng takot.

Hindi ko na natiis at sinubukan kong magsalita. “May tao ba diyan?” Biglang tumigil ang pag-alog at may nagsalita. “Kuya? Maaari mo ba akong tulungang makalabas?” Sagot ng boses.

Lumapit ako sa harap ng aparador, na kinakabahan. Sinubukan kong buksan ang pinto ngunit nakakandado yata ito.

Muli kong kinausap ang bata. “Bata, parang nakakandado itong pinto, baka pwede mong mabuksan mula sa loob.”

“Kuya, wala po akong makita. Madilim. Natatakot ako.” Tugon niya.

Agad akong bumaba sa kusina. Mabilis kong hinalukay ang mga lalagyan na para bang tinutulak ako ng aking sarili na agad matulungan ang bata. Nahanap ko ang martilyo at umakyat.

Paulit-ulit kong pinukpok ang kandado ngunit napakatigas. Hinampas nang hinampas ko ang martilyo.

“Kuya, kung ayaw pong mabuksan ay huwag n’yo na lang pong pilitin. Dito na lang po ako.” Sabi ng bata.

Nakaramdam ako ng kalungkutan na dulot ng pagsuko.

“Patawad, bata. Hindi kita matutulungan.” Tanging nasambit ko.

Napaupo na lamang ako sa aking higaan, nag-isip kung anong maaaring gawin hanggang sa biglang nagliwanag ang loob ng aparador. Bumukas ang pinto, pumalibot ang makapal na usok at umihip ang malamig na hangin. Napapikit ako.

Biglang may bumulong. “Carlo, may liwanag sa loob mo. Kailangan mo lang hanapin nang matulungan mo ang sarili mong makalabas.” Tinig ‘yon ni Lola.

Naglaho ang usok at nakita ko ang salamin sa loob ng aparador. Nanumbalik ang lahat ng alaala noong una akong nagpasya na huwag nang magtiwala sa ibang tao. Nadama ko ang init ng yakap ni Lola noong pinatatahan niya ako sa pag-iyak habang sinusumpa ang lahat. Kailangan ko na sigurong lumabas sa aparador upang maghilom.

#SulatSOXSilap

 

POSTER NG SULAT SOX

Boses Sa Loob Ng Lumang Aparador | October 8, 2020 | Sulat Sox | Silap: Sulat SOX Flash Fiction Writing Contest 2020 | Partisipante | Bannie Bandibas

Tuesday, October 6, 2020

NANG PUMALAOT ANG DAHON SA LAWA

Nang Pumalaot ang Dahon sa Lawa
ni Bannie Bandibas
General Santos City

(Ito ang ika-33 entry sa Silap: Sulat SOX Flash Fiction Writing Contest 2020.)

Isang binatang lumaki sa siyudad—ako ‘yon. Di ko sukat akalain na mapapapayag nila akong pumunta sa isang pamayanan sa gitna ng tahimik, at madilim na kagubatan. Ang buwan, mga butuin, at lumang kandelaryo lamang ang ilaw.

Kinaladkad lang naman kasi ako ng barkada, baka pwede raw kaming kumawala muna mula sa kinagisnang selda. Magsisitapos na rin kasi kami sa kolehiyo.

Sa sobrang pagkaburyong ko’y napag-isipan kong maglakad-lakad sa labas. Hindi ako masayahing tao ngunit nakadama ako ng tuwa ng mapanood ko ang mga lumulutang na maliliit na ilaw, di ko maitago ang aking ngiti. “Mga alitaptap,” sambit ng boses mula sa aking likuran. Si Henry, ang pasimuno ng lahat. Napakunot ang aking noo ngunit tinawanan niya lamang ako. “O—hindi pa rin ba humupa ang galit mo, Rick? Teka nga, subukan mong makinig sa paligid.” Ayaw ko siyang sundin ngunit biglang may unti-unting ipinipakinig sa akin ang gubat. Parang musika. Ang ganda. “Ngayon mo sabihing nagsisisi kang sumama ka sa amin,” panghahamon niya. Binigyan ko lamang siya ng matalim na titig at nagsimulang maglakad ng mabilis papunta sa gubat.

Tinatawag niya ako ngunit unti-unti itong humihina habang papalayo ako. Naabot ko ang lawa. Ang ganda. Mapayapa.

Nakatitig lang ako sa tubig hanggang sa isang iglap ay may isang babaeng umahon mula sa tubig. Walang saplot na naglalakad patungo sa akin. Natumba ako sa aking kinatatayuan. Naging mabilis ang kanyang paglalakad hanggang sa narating niya ang kinaroroonan ko. Napapikit. Ilang saglit ay dumilat ako at bumungad ang kanyang mukha na sobrang lapit sa akin. Ang ganda. Sinubukan niyang ilapat ang mga labi niya sa labi ko ngunit iniwasan ko ito.

Bigla siyang tumayo, ramdam ko ang kaniyang pagkadismaya. “Hindi mo ba ako mahal?” sambit niya habang naglalakas paatras. Naguluhan ang aking utak sa kanyang tanong. “Maganda ako, hindi ba? Ang aking musika, natutuwa kang pakinggan? Lahat ng iyong natatanaw, ligaya ang dulot ng pagmamasid mo rito ngunit bakit hindi mo ako kayang mahalin?” dagdag niya.

Napagtanto ko ang kanyang ipinapahiwatig. “Hindi kita kayang mahalin dahil natatakot akong umalis sa aking kinagisnan. Natatakot akong hindi na paniwalaan ang mga nakasanayan. Natatakot akong husgahan at masabihang ipokrito, malabong tanggapin ang bago sa paningin. Baka pag minahal kita, ayaw ko nang lumisan—maiwanan dahil pinili ko ang aking nais,” sagot ko.

Biglang nagliwanag ang paligid. Napatingin ako sa dilag at nagsimula siyang magliyab. “Hindi! Mali ka! Kayang gamutin ng pag-ibig ang sistema at paniniwalang sarado. Ang tao, mga hayop, at lahat ng may buhay ay nasasaktan lamang dahil sa pagkakulong. Ako, ang kalikasan, ay napapahamak dahil sa paniniwala ninyong walang ibang daan. Mas makapangyarihan ang paninindigan at pag-ibig kaysa takot!” huling sinambit niya bago tuluyang naglaho.

Nanatili akong tulala sa lahat ng aking nasaksihan hanggang sa may dumating. Si Henry.

“Rick, ano’ng nangyari?” tanong niya.

“Henry, ayaw ko nang matakot,” ang tanging nasagot ko sa kanya kasabay ng pagyakap. Pagtanggap sa tunay kong nararamdaman.

Nilipad ng hangin ang tuyong dahon papunta sa tubig ng lawa at hinayaang maglakbay, pinaghilom, at pinalaya.

 

#SulatSOXSilap

 

SERTIPIKO NG PAGKILALA

POSTER NG SULAT SOX

POSTER NG SULAT SOX

Nang Pumalaot Ang Dahon Sa Lawa | October 7, 2020 | Sulat Sox | Silap: Sulat SOX Flash Fiction Writing Contest 2020 | Admin’s Pick Number 8 | Bannie Bandibas


POSTER NG PAGBATI MULA SA WRITEAR'S SHEET

SA TUWING SASAPIT ANG ALAS SINGKO NG HAPON

Sa Tuwing Sasapit ang Alas Singko ng Hapon
ni Bannie Bandibas
General Santos City

(Ito ang ika-28 na entry sa Silap: Sulat SOX Flash Fiction Writing Contest 2020.)

Kinse minutos bago ang uwian, nababalot na ang silid ng ingay ng mga mag-aaral. Ang lahat ay abala sa pagligpit ng mga gamit, pakikipagkuwentuhan at paghahanda para umuwi.

Nakangiti akong tinititigan ang kahoy na may pangalang nakasulat, Bb. Loren Yna Villafranca—Guro. Sa pitong taon ko sa larangan ng pagtuturo, nasisiyahan na akong pinagmamasdan ang kilos ng mga batang nakakasama ko sa paaralan. Namamangha ako sa mga ginagawa, sinasabi at pinagkakaabalahan nila. Mga bagay na hindi ko naranasan noong ako’y musmos pa lamang. Nagpapalitan sila ng mga ngiti at tawa. Ang saya. Emosyon na nahihirapan akong maramdaman simula nang pagkabata.

Inilibot ko ang aking mga mata hanggang saktong napatingin ako sa orasan, isang minuto bago mag-alas singko. Nakatitig lamang ako sa paggalaw ng mga kamay ng orasan hanggang sa isang kalabog ang kumuha ng aking atensyon.

Si Lyn. Hinihingal na napaluhod sa harap ko. Puno ng pulang likido ang kanyang uniporme. Napatayo ako sa tindi ng aking nasasaksihan.

Kita rin sa mata ng ibang mga estudyante ang takot.

Napatingin si Lyn sa akin. Balot ng luha ang kanyang mga mata. “Binibini,” sambit niya. Wala akong akong maisagot, hindi ako makapagsalita sa sobrang panginginig ng aking mga labi. “Wala po akong kasalanan,” dagdag nito.

Hinipo ko ang aking dibdib, sinusubukang pakalmahin ang sarili habang humahakbang papalapit sa batang babae.

Hinawakan ko kaagad ang kanyang kamay nang makarating ako sa kinaroroonan niya sabay tanong, “Ano’ng nangyari at bakit ka balot ng dugo?”

Nakaukit sa mukha niya ang takot, pagkalito at tila hindi pagkaintindi sa aking tanong. Napayuko siya at sumagot, “Palagi na lang kasi silang nag-aaway kaya tinapos ko na.”

Kinilabutan ako sa sagot ng bata at lalo pang nadagdagan ang takot nang ipakita niya ang hawak niyang patalim. Gusto ko na sana siyang bitiwan ngunit hinila niya ako patungo sa kanya. “Binibini, wala po akong kasalanan.” Ang sabi niya sabay abot sa aking ng kanyang hawak.

Nanginginig akong tinanggap ito. Tinitigan at biglang napatanong, “Wala ka nga bang kasalanan o hindi mo lang matanggap ang iyong nagawa?”

“Bb. Villafranca, ano na naman ‘to?” tawag ng boses na nagmumula sa pintuan. Lumingon ako’t nasaksihan ang isang pamilyar na mukha. “Tinatakot mo ang mga bata!” dagdag niya.

Lumapit siya at hinawakan nang mahigpit ang aking kamay. Bigla akong napabulong, “Binibini, wala po...” na agad niyang pinutol sa pamamagitan ng pagpigil ng aking mga labi ng kanyang daliri. Sumagot siya. “Oo, nagawa mo iyon ngunit, pakiusap, iwanan mo na iyan sa nakaraan. Lumaya at maghilom ka na, Lyn.”

 

#SulatSOXSilap

 

POSTER NG SULAT SOX

Sa Tuwing Sasapit Ang Alas Singko Ng Hapon | October 6, 2020 | Sulat Sox | Silap: Sulat SOX Flash Fiction Writing Contest 2020 | Partisipante | Bannie Bandibas

Thursday, October 1, 2020

BATTLE OF THE POETS 2018

     Pangalawangg beses kong lumahok sa isang contest na nasa anyo ng isang serye. Napahaba at matagal ang kompetisyon ngunit nasasabik ako sa mga ganito pagkat masusubok ang iyong pasensiya at pagka-flexible sa mga kakaibang pagsubok sa bawat round. Battle of the poets, 2018 ng PLUMAKATA na nagsimula noong February 7, 2018 at nagkamit ako ng pangalawang gantimpala sa finale.


QUALIFYING - LIMERICK

#PluMakataBOTP2018

#AngPagsubok

Matangos ang ilong ni pogi,

At mata'y nakakabighani.

Ayaw ko'ng matukso,

Ngunit ba't ganito?

Nababakla sa 'king sarili.


WAVE ONE - NARRATIVE


Entry #5

#PluMakataBOTP2018

#AngUnangPagdanakNgTinta

Dodoria

Tubig, Lupa, Sino ang taya?

Noon, sa malinaw na tubig ng lawa'y

Ang humahalo lamang ay laway

Ng mga batang naliligo't nakangiting tunay.

Naglalaro, tumatawa, paligid ay buhay.

Masaya silang nagtatampisaw

Sa tubig na walang kasingginaw,

Upang matakasan ang init ng araw

Na damang-dama sa buong Mindanao.

Lugar na tahimik at lupaing sagana,

Mga mata'y punung-puno ng tuwa.

Pagmamahalan ang siyang ipinupunla,

Upang makamit at manatili ang pagkakaisa.

Ngunit tila nag-iiba ang pag-ikot ng mundo,

Nasaan na ang pag-ibig at pakikipagkapwa-tao?

Ang mga matang inosente ay nalilito,

Saan ako papanig? Kanino makikisalo?

Sa mga lumalaban upang maging isa ang bawat lahi

O sa mga lumalaban upang makapagsarili.

Kanino ako tutungo? Paano ako pipili?

Ano ang desisyon na walang pagsisisi?

Maaari bang tumahimik na lamang?

'Yung walang mababalewala at papanigan.

Ngunit anong mangyayari kung hindi ako makiki-alam?

Makakayanan ko bang tiisin na sila'y hayaan na lamang?

Hayaang na ang humalo sa tubig ay hindi na saya,

Kundi dugo ng mga napaslang, kaawa-awa.

Hindi na ngiti ang nagtatampisaw sa lawa,

Kundi mga sandatang metal na dumudura ng bala.

Ang silaw ay 'di na nagmumula sa araw,

Kundi sa mga umaapoy na tahanan ng mga taong sumisigaw

Ng "Tulong! Tulong!" at may tanong na umaalingaw-ngaw--

"Hahayaan niyo ba kaming lahat ay pumanaw?"

Ang dating maligaya at masaganang lupain

Ay lungkot at kahinaan na ang itinanim.

Dating ulan ang bumabagsak na tangay ng hangin,

Ngayo'y luha na ang dumidilig sa pananim.

Ang bakbakan sa Marawi ay natapos na,

Ngunit ang bangayan ng damdamin ay magsisimula.

Magpapatuloy ang mga pag-aalsa,

Na maaaring sa kaguluha'y magpalala.

Kailan tayo gagalaw? Kailan tayo kikilos?

Kapag ba ang tubig ay tumigil na sa pag-agos?

O sa sandaling ang tsinelas na sa lupa'y humahaplos

Ay mapalitan na ng yapak ng mga sugatang sapatos.


JUDGE 1 - Magandang araw makata! Napangiti ako sa "ang humahalo lamang ay laway". Magaling ka sa tugmaan. Maganda ang paglalahad mo. At naramdaman ko ang bawat taludtod. Nakakalungkot. Nagustuhan ko ang pagtatanong mo. Masasabi ko talaga na maganda ang tula mo, Dodoria! "Write what you like."

JUDGE 2 - Magandang araw manunula!  Una sa lahat, hindi mo nasunod ang mechanics na malayang taludturan. Babawasan na lang kita sa iyong puntos. Ngunit gayon pa man, nagustuhan ko naman ang mensahe nito. Isa itong instrumentong magtataas sa talukap ng bawat isa. Magandang pagmulat ito. Ipinakikita rito ang kalituhan sa pag-unawa sa kung ano nga ba ang dapat paniwalaan at samahan. Paghihikayat na maaari nang gumising at bumangon mula sa bangungot na dinanas.  "Ngunit ang bangayan ng damdamin ay magsisimula." Nagustuhan ko ito. Totoo naman kasi ang linyang ito. Na hindi porke wala nang maririnig na putukan, ay natapos na ang giyera. Dahil hindi, hanggang ngayon ay tila paulit-ulit pa ring umaalingawngaw ang kaguluhan sa isip ng bawat isa. Nagkaroon na ng lamat kumbaga.  Sa aspetong teknikal, okay naman. Maganda ang linyahan kahit hindi nasunod ang malayang taludturan. Swabe ang daloy nito.  Sa emosyon, naroon naman siya. Hindi ko masasabing mabigat at hindi ko masasabing magaan. Katamtaman lang para sa akin. Sa kabuoan, okay naman kaya salamat sa pagbabahagi. Goodluck sa iyo.

JUDGE 3 - I can say that the title is really a hook! It is catchy that I couldn’t help but to get excited of its content and I am glad to say that this poem didn’t fail my excitement! I mean, the first stanza was awesome. The scenario was also great, it is not as detailed like a prose but it can able me to visualize how great the Maranao is and how awesome to have a childhood life in there, it’s too happy that I can’t help but to feel sad to the succeeding stanza. At super po nakakadala at nakakabagabag ang mga ending stanzas mo.  *makikialam (if the end of the panlapi is a vowel and the root word begins in a vowel also makik(i)(a)lam. *umaalingawngaw (alingawngaw is the base word so don’t put hyphen , see alingaw-ngaw) Also, I don’t know but the very reason why this was also one of my bets because of the rhythm. Kaya halos ang nakakakuha sa akin nang mataas na marka ay may mga original voice rhythm.

JUDGE 4 - Ang ganda ng pagkakagamit ng tema, Dodoria. Lalo na `yong simbolismo ng tubig sa lawa ng Lanao. Pasok na pasok at napakaganda ng imagery. Makikita mo ang mga eksenang nagpeplay sa isipan mo. Ang hinahanap ko na lang talaga ay `yong malakas-lakas pang suntok ng emosyon. `Yon na lang at perfect na sana para sa akin.


*Certificate of Recognition - Qualified*

*Scoresheet*

WAVE TWO -  PANTOUM

#PluMakataBOTP2018

#PagtatapatNgMgaPluma

Dodoria

BIRD ON A TREE

Would you still welcome me?

Maybe you won't, never.

I'd rather be forgotten forever,

Than be in pain, every time we see.

Maybe you won't, never.

I should make myself happy

Than be in pain, every time we see.

Moving with the flow of a gentle river.

I should make myself happy.

Living my life to be better,

Moving with the flow of a gentle river.

Fly like a bird and have a tree.

Living my life to be better,

Loving myself is the key.

Fly like a bird and have a tree.

Spread those wings, soarer.

Loving myself is the key.

I won't need a pain killer.

Spread those wings, soarer.

The true healed is me.

I won't need a pain killer.

I will set myself free,

The true healed is me.

Free from the controller.

I will set myself free

From that romantic lover.

Free from the controller

That is abusing me.

From that romantic lover,

I have a family

That is abusing me.

I can't live with this forever.

I have a family,

Never belonged there.

I can't live with this forever.

It's time to just think about me.

Never belonged there,

I will walk away to see.

It's time to just think about me,

Away from fake love, the liar.

I will walk away to see.

Staying on a tree that I am the owner,

Away from fake love, the liar.

I won't ask again to thee.

Staying on a tree that I am the owner.

I'd rather be forgotten forever, really,

I won't ask again to thee,

"Would you still welcome me?" Never.


JUDGE 1 - I like the concept, the way you used a bird to signify freedom from pain. Though there are some words that made some lines awkward to read.  *Spread these wings - since you are pertaining to your own wings. There are some misused punctuation marks too.  Keep on writing and never give up.

JUDGE 2 - I don't know if it's just me, but I find some of your words kinda awkward to read. But still, I admire it that you used symbolism particularly a bird and a tree, to express the meaning of freedom and loving yourself more. I hope you won't stop on writing and learning new words to express your heart out. Good luck and Happy Writing! 


*Certificate of Recognition - Qualified*

*Scoresheet*

WAVE THREE - REVERSE POETRY

#PluMakataBOTP2018
#KalasagNaPanulat 

Dodoria

Kaninong Kwento Nga Ba?  

Walang kwentang ina!
Hindi ka kailanma'y naging
Mapagmahal at mapag-aruga.
Hindi ka napapagod sa pagiging—

Pabigat sa pamilyang ito.
Kahit sobra na kaming
Nagtitiis at iniintindi na lamang.
Hindi maiwan-iwan—

Ang dakila naming ina.
Walang pinag-aralan,
Ni 'di marunong bumilang, 
Natapos mo'y grade one lamang.

Ipagmalaki ka, kahit na
Ika'y pandak! Hindi, ang nais ko'y
Apakan ka, tawagin kang duwende!
Wala akong karapatan na—

Pabalik ay mahalin ka. 
Ang tangi kong magagawa,
Ang isiping wala akong ina.
Isang pagkakamali—

Na ibinigay ka sa amin ng Diyos.
Ako'y nagpapasalamat, 
Ngunit ang totoo, 
Isinusumpa ka at ikinahihiya.

Ninais kang sumbatan,
"Ano bang naitulong mo?"
Tanong sa aking sarili ay
"Bakit ka nagtitiis? Nagtatiyaga?"

Iniisip ko noon ay wala akong kwenta,
Dahil sa iyo, Dahil ina kita.
Nagtagumpay ako, nagwagi, 
Gamit lamang ang sariling pagpupursigi. 

Ako, noon ay hindi nakaalpas, 
Nakalaya, nakatakas 
Mula sa kulungan ng pagkabigo,
Dahil sa iyo aking ina—Dahil sa 'yo.

JUDGE 1 - Magandang Araw Dodoria.
Isa na naman ang iyong tula sa mga pinanghinayangan ko.
Napakaganda ng mensahe. Ramdam ko ang pagiging masama nyang ina at nakarating talaga sakin kung gaano mo sya kinamumuhian biglang iyong ina.
Reverse Poetry. Sa tula mong ito nakita ko talaga ang Reverse Poetry na hinahanap namin ang kaso kung paano ko nakita ang Reverse Poetry e ganun naman ako nakaramdam ng paghihinayang, may kulang, may mali.
Gaya ng isang kalaban mo dito, may kulang ka sa saknong. Maarte ako sa tula, aaminin ko kaya naman ayoko talagang nakakabasa ng kulang na ideya sa tula. Bawat saknong putol, at yan ang nakapagpababa ng kagalakan ko sa gawa mong ito.
Nevertheless, napakaganda ng mensahe. Gaya nga ng sabi ko kanina naipakita mo kung gaano mo sya kinamumuhian pero naipakita mo rin kung gaano sya dapat ipagmalaki, mahalin at ipagyabang.
Maraming Salamat. Muli, magandang araw.

JUDGE 2 - Una kong napansin ay ang pamagat ng iyong tula.
Para sa'kin ay malayo ito sa mensaheng nakapaloob dito, sa susunod mas maganda kung pipili ka nang titulo na mas magbibigay-kulay sa iyong tula.
Tumungo naman tayo sa iyong tula, kapag binasa mo ito sa normal na paraan, maiisip mo na may galit ka na kinikimkim para sa iyong ina dahil sa pagiging iba niya. Ngunit nang basahin ko na ito mula sa baba, dun na lumabas ang tunay mong mensahe. 
Napansin ko lamang ang ilang taludtod na kapag binasa ko'y tila ako nauutal. Maraming salamat sa pagsali!
Sulat lang nang sulat! 

JUDGE 3 - Note: I will focus only on points where I think, if taken into consideration before revision (if the writer ever wants to), would improve the piece. My views are all preferential and in no way intended to undermine the creativity of the writer nor is it intended to be taken as an absolute. 
1.The title seems off.
2.Consider rephrasing lines, especially the opening and ending of each stanza to bond together the whole piece better.

*Certificate of Recognition - Qualified*

*Scoresheet*


WAVE FOUR - RENGGA

RenGallants
Andriod 18 - Mike James Palay
Dodoria - Bannie Bandibas
Bra - Arwin Rocas Trinidad
Valese - Tori Tan

For Papa: Sending My Unrequited Love

Drowned in apathy,
Deep under—thirsty for love,
I was never saved.

So I gripped this pen and sheet,
And wounds I started to spit.

Each day I pleaded,
Begged, prayed to be acknowledged,
Yet all was unheard.

I loved you, most of my years.
I offered blood, you gave tears.

Won't you see these scars?
Thick bars, running in my arms—
Countdown to my end.

How can I call this "a life"
If It's killing me inside?

I heard the knife yelled,
"Boy, I want to kiss your wrists!"
I heard pretty lies.

My eyes shimmered as knife did,
"I'm tired of those blunt reasons.

"Found this whimsical,
That's what love will always be
—Unconditional."

Stinging pain, I'm awakened,
Though I bleed, heart's still loving.

"Papa, hear your child!"
Slowly dying yet hoping—
"Save me, my refuge."

To the father I'll become,
Fill your heart with love, not alms.

"Better be unloved and give love, than being loved but unable to love.

JUDGE 1 -  RenGallants:
I love how you guys gave unique rendition of the theme. Honestly, at first... I didn't catch the drift, but the second time I read it, well you guys are right. 
Unrequited love is not just the one sided love in our peers, but some people are also longing for a love from a parent-- from a father. 
With regards to the technicalities, alam ni'yo na naman siguro if saan kayo may mali. 
Masakit 'yong tula especially sa isang anak na naghahangad ng pagmamahal sa magulang-- hindi 'yong pasa o sugat sa katawan-- hindi sigaw, kundi pagmamahal. 
Good job and keep writing! 

JUDGE 2 - RenGallants:
Given that your interpretation about unrequited love is unusual, since it tackles about a son who longs to be loved by his father, that even for a short period of time you we're able to produce a well-thought piece.
 Given din na maganda 'yung nabuo niyong tula talaga at kakaiba, kaso may kulang. 
Alam ninyo kung ano? Emosyon. 
Binitin ninyo ko, bes. 
Alam mo 'yung pakiramdam na nasa taas ka na, sabay bigla kang binitiwan basta? Gano'n ang pakiramdam habang binabasa ko ang tula ninyo. 
Ang laki kasi ng potensyal e! 
Puwede pang palawakin ang konsepto at paglaruan, ('yung salita ha, hindi tao) pero ayon nga,kinapos. 
Hinahangad ko rin na ma-justify ninyo ang suicide part, kaso kapos rin. May mga parte kasi na puwedeng palitan upang mas lalong maunawaan, pero hindi ninyo na marahil binigyan ng pansin. 
Minsan kasi, nakakabulag ang ganda ng mga salita. 
Alam ko naman na mahirap gumawa ng renga, pero kasi nasimulan ng gumawa ng isang tula na medyo malayo sa nakasanayang tema tungkol sa 'Unrequited Love' sana, nilubus-lubos na. 
Maybe next time, write it 'ALL-OUT' literally and figuratively. 
And one more thing: 
Next time (again) piliin ninyong maigi ang gagawing title para sa inyong tula/kwento. H'wag masyadong 'pamigay' sana, takamin ninyo ang mambabasa, pag-isipin ba. 
Para macurious sila at ma-hook, okay? Okay. ❤ 
Salamat sa pagsali! 

JUDGE 3 - RenGallants:
Honestly speaking, kayo ang pinakagusto ko pagdating sa team effort. Mula umpisa hanggang sa matapos ang tula ninyo yung communication hindi naputol. 
Pero disappointed ako sa naging resulta ng gawa ninyo dahil una kayo yung may pinakamagagandang ideas, kayo yung open sa criticisms ng mga kagrupo ninyo para maitama ang mali o mas mapaganda pa ang ideas ninyo. 
Pagkabasa ko ng tula na gawa ninyo, hindi ko talaga nakuha yung flow ng istorya, maganda naman yung lines pero 'di ko dama. Yung reason para magsuicide yung character sa kwento hindi nabigyan ng justice. 
Napatanong ako sa sarili ko, bakit ganun? 
Anong nangyari? 
Hindi klaro yung dahilan at yung mensahe. Meron pang oras para mas mapaganda pa yung gawa ninyo kaso nagsettle na kayo sa ok na yan, ipasa mo na. Nakakapanghinayang kasi kayo yung pinakamadaming ideas pero nasayang talaga. 

JUDGE 4 - RenGallants:
 Your poem was good. It's full of pain as you read it, showing how the love of a son to his father goes unrequited. 
Kaso nga lang napansin ko na tila na spoon-feed ang title na inyong napili. Kumbaga, hindi pa napasadahan ng mata ko ang poem ay may idea na ako kung ano ang content because your title already told everything. 
Also, the content itself didn't justify the message you want to tell. Kumbaga sa pagluluto, minadali ninyo gumawa ng isang putahe without considering the taste. Just pure presentation. 
Usually naman, — alam kong naman na alam ninyo ito — bago ka masatisfy sa iyong sinusulat katakot-takot na proofread ang gagawin mo; lots of revision, addition and weighing if it's already okay but you just settled on it. Within the remaining days after ninyo natapos ang poem, I was only hoping that you will at least chew on about new developments but the deadline comes and you only just stick with it. 
However, as I mentioned already your poem is good and it shows that parents' attention and love is what their child desire more than anything, and I think it will become better if and only if you just used the time wisely.
 Good luck to the members of Team RenGallants.

*Group Poster*

*Scoresheet*

FINAL WAVE - SPOKEN WORD POETRY



Written form ng Spoken piece:

Bakit nga ba tula?
Maaari namang prosa,
Uri ng literatura
Na sinadyang mahaba—
Upang buong mailathala
Ang lahat ng nais maitala.

Madaling ipaliwanag, 
Madaling maintindihan—
Walang babagabag
Na malalalim na tugmaan.

O 'di kaya isang dayalogo,
Hindi man buo
Ay madaling makabisado
Ang mga eksena sa kwento.
Sa bawat pagbitaw ng mga ito,
Masasakop mo agad ang mga anggulo.

Sa simpleng "mahal kita"
Hanggang sa "p're, hindi tayo talo."
Kaunting tapunan ng mga linya,
Dama agad ang emosiyon nito.

Pero bakit nga ba tula?
Bakit nga ba ako gumagawa
Ng malalalim na mga tugma—
Kahit simple lamang ang eksena? 
Nais ko lang sigurong magbigay tuwa 
O isigaw ang nasa puso ng isang makata.

Gaya ng mga akdang isinusulat,
Gan'yan din ang laman nito.
Mula kumplikadong pamagat
Hanggang sa malabong dulo. 
Ganito ang aming mga puso.

Mga salita'y nabubuo,
Mga sukat at ritmo—
Di madaling maintindihan ng kahit na sino.
Pagka't ang tula
Ay ginawang espesyal
Ng bawat makata
Para sa mga bagay o tao na kanilang minamahal—

O... 

Sa kanila'y sumasakal,
Depende sa sitwasyon. 
Saya o sakit ay binubungkal—
Hanggang maging malalim na balon. 
Sinlalim ng espasyo sa puso ko.
Upang mabuo ang isang kwento—
Hila-hila ang balde ng mga salita
At pinapanday at papandayin ng isang makata.
Ikaw? Para sa 'yo? Bakit nga ba tula?

*Certfiicate of Recognition - Second Place*



*Scoresheet*

*Exudos - Hall of Fame - Poster*


*Certificate of Contribution - Exodus - Hall of Fame*


AUTHOR'S PUBLISHED WORKS (TBU POST)

Author: Bannie Magallano Bandibas NBDB Author/Writer Registration No. 5666 Pen name(s): Pleumanimox, Banuy, Numistmanunula Publication(s):...