Search This Blog
Monday, November 30, 2020
NATATANGI
Natatangi | December 1, 2020 | SOX Zine Fest 2020 | Bannie Bandibas
MAKULAY NA KALSADA
Makulay na Kalsada | December 1, 2020 | SOX Zine Fest 2020 | Bannie Bandibas
Sunday, November 29, 2020
PANAHON
November 30, 2020 | Panahon | SOX Zine Fest 2020 | Perpormer - Spoken Word Poetry | Sigaw Heneral
ALIMPATAKAN
This is the first zine that the Writear's Sheet produced for SOX Zine Fest. November 30, 2020--when this is presented online and distributed through a viewable only site to be read.
![]() |
| SOX Zine Fest Page Poster |
![]() |
| Front cover of the zine (likha ni Maken) |
![]() |
| Back cover of the zine (likha ni Maken) |
November 30, 2020 | Alimpatakan | Editor/Contributor | Bannie Bandibas
Friday, October 9, 2020
LAGAO NATIONAL HIGH SCHOOL - SPOKEN WORD POETRY COMPETITION
The last judge for Spoken Word Poetry Contest
Spoken Word Poetry Judge no. 5
Bannie Bandibas
🎤Graduate of BS in Accounting Technology
at Ramon Magsaysay Memorial Colleges - Gen. Santos.
🎤2nd Placer - Spoken Word Contest in Celebration of Month of the Ocean 2018 held by DENR Region 12 at Veranza Mall, GSC
🎤2nd Placer - Plumakata Battle of the Poets 2018 Final Round - Spoken Word Poetry Challenge
🎤4th Placer - Oratorical Speaking RMMC Palaro 2018 & 2019
🎤4th Placer - National Book Week Celebration Spoken Word Poetry Contest at RMMC 2019
🎤5th Placer - Hinugyaw 2020 Spoken Word Contest held at Koronadal, So. Cot.
🎤4th Placer - Gensan Summer Youth Fest Spoken Word Contest 2020
🎤Participant - RVD Spoken Word Challenge 2020
🎤Guest Performer - Zine Fest 2019 at Tacurong, South Cotabato, Spoken Word Poetry
🎤Online Poem Writing Contest Placer and Participant -
✍️Vino: Isang Makata
✍️ Filipino Fiction
✍️Plumakata
✍️Poetry from the Heart
✍️For the Love of Poetry (IG-US),
✍️Forbidden Poetry
✍️ KAMPI
✍️ Poemstar Community
✍️Midnight Collective
✍️ We Write PH
✍️ Conscriptors
✍️Notable Writers' Guild Academy
✍️KaDLIT
✍️Wattpad Inksation
✍️Kristiyanong Manunula
✍️ The Next Poets Society
✍️ Pages of Love
✍️Lapis Artcom
✍️ The Mayumo
✍️AkLit and many more.
🎤Poem Magazine Contributor - Eno Magazine 2017 (US) and Claim Magazine 2019 (US).
🎤Poem Anthology Contributor - Playwright Org. (Glimpse of a Dreamer), Penmasters League (Timeless Pieces of the Scribblers), All I Want for Christmas Anthology Book, Titik Poetry (Ang Habi), Kasingkasing Press, 7 Eyes Production (LAKBAY) and Plumakata (Exudos 2020).
🎤Poem Online Pages Contributor - Damdaming Nakapaskil, Istilo Poetry, MakataPH, and Philippine Astronomical Society.
🎤Online Workshop Participant - PENtagon, and Launchora Lovers Community (Most Active).
🎤BEST POET 2018 Award Nominee - Gawad Parangal sa Mundo ng Literatura held by Penmasters League (Administration)
🎤Acting Vice President of Sigaw Heneral (General Santos City based Spoken Word Artists)
🎤Member - Dadiangas Writers Association (DAWA) General Santos City
🎤Editor-in-chief - Akademyang Pampanitikan (AKAP) Writing Group and Page
🎤Editor and Event Master - Spoken Word Poetry University Group and Page
🎤Co-creator and Administrator - Calle' Biblus Exposted Writers Page
Thursday, October 8, 2020
BOSES SA LOOB NG LUMANG APARADOR
Boses sa Loob ng Lumang
Aparador
ni Bannie Bandibas
General Santos City
(Ito ang ika-35 entry sa
Silap: Sulat SOX Flash Fiction Writing Contest 2020.)
Nakatunganga lang ako sa
kisame. Iniisip kung saan na patungo ang buhay ko. Ano nga bang magiging buhay
pagkatapos ng kolehiyo? Wala akong alam, ni wala akong mga plano.
“Carlo!” Tawag sa akin
ng aking nanay.
“Po?” Sagot ko.
“Nandito ang mga kaklase
mo, aayain ka raw sana nilang sumama para maghanap ng trabaho.” Sigaw niya.
Napakamot na lamang ako
ng ulo.
“Nay, pakisabi na lang
po na hindi na lang muna ako sasama.” Tugon ko.
Muling tumahimik ang
paligid. Naramdaman kong ang kapayapaan ngunit binulabog ako ng pagkalabog ng
pintuan.
“Carlo.” Sambit ni Inay
na nakakunot ang noo. “Ano bang problema mo? Yong mga tao na ang lumalapit sa
‘yo. Wala pa ni isang beses akong nakilala na kaibigan mo simula elementarya.
Mas ginugusto mong mag-isa. Ano bang problema mo, Anak?” Bulyaw niya.
“Wala naman pong mali,
di ba? Maayos at masaya naman akong mag-isa.” Ang agad kong sagot.
“Maayos at masaya nga
ba?” Tanong niya bago lumabas.
“Masaya nga ba?” Bulong
ko sa aking sarili.
Nagkaroon ng ilang
minutong katahimikan hanggang sa may biglang sumigaw. “Huwag!” Boses ng batang
lalake. Kasabay nito ang malakas na pagkalabog at mga pagpukpok.
Hinanap ko kung saan
nanggaling ang mga tunog. Umaalog ang lumang aparador ng lola. Nakaramdam ako
ng takot.
Hindi ko na natiis at
sinubukan kong magsalita. “May tao ba diyan?” Biglang tumigil ang pag-alog at
may nagsalita. “Kuya? Maaari mo ba akong tulungang makalabas?” Sagot ng boses.
Lumapit ako sa harap ng
aparador, na kinakabahan. Sinubukan kong buksan ang pinto ngunit nakakandado
yata ito.
Muli kong kinausap ang
bata. “Bata, parang nakakandado itong pinto, baka pwede mong mabuksan mula sa
loob.”
“Kuya, wala po akong
makita. Madilim. Natatakot ako.” Tugon niya.
Agad akong bumaba sa
kusina. Mabilis kong hinalukay ang mga lalagyan na para bang tinutulak ako ng
aking sarili na agad matulungan ang bata. Nahanap ko ang martilyo at umakyat.
Paulit-ulit kong
pinukpok ang kandado ngunit napakatigas. Hinampas nang hinampas ko ang
martilyo.
“Kuya, kung ayaw pong
mabuksan ay huwag n’yo na lang pong pilitin. Dito na lang po ako.” Sabi ng
bata.
Nakaramdam ako ng
kalungkutan na dulot ng pagsuko.
“Patawad, bata. Hindi
kita matutulungan.” Tanging nasambit ko.
Napaupo na lamang ako sa
aking higaan, nag-isip kung anong maaaring gawin hanggang sa biglang nagliwanag
ang loob ng aparador. Bumukas ang pinto, pumalibot ang makapal na usok at
umihip ang malamig na hangin. Napapikit ako.
Biglang may bumulong.
“Carlo, may liwanag sa loob mo. Kailangan mo lang hanapin nang matulungan mo
ang sarili mong makalabas.” Tinig ‘yon ni Lola.
Naglaho ang usok at
nakita ko ang salamin sa loob ng aparador. Nanumbalik ang lahat ng alaala noong
una akong nagpasya na huwag nang magtiwala sa ibang tao. Nadama ko ang init ng
yakap ni Lola noong pinatatahan niya ako sa pag-iyak habang sinusumpa ang
lahat. Kailangan ko na sigurong lumabas sa aparador upang maghilom.
#SulatSOXSilap
![]() |
| POSTER NG SULAT SOX |
Boses Sa
Loob Ng Lumang Aparador | October 8,
2020 | Sulat
Sox | Silap: Sulat SOX Flash Fiction Writing Contest 2020 | Partisipante | Bannie
Bandibas
Tuesday, October 6, 2020
NANG PUMALAOT ANG DAHON SA LAWA
Nang Pumalaot ang Dahon
sa Lawa
ni Bannie Bandibas
General Santos City
(Ito ang ika-33 entry sa Silap: Sulat SOX Flash Fiction Writing Contest 2020.)
Isang binatang lumaki sa
siyudad—ako ‘yon. Di ko sukat akalain na mapapapayag nila akong pumunta sa
isang pamayanan sa gitna ng tahimik, at madilim na kagubatan. Ang buwan, mga
butuin, at lumang kandelaryo lamang ang ilaw.
Kinaladkad lang naman
kasi ako ng barkada, baka pwede raw kaming kumawala muna mula sa kinagisnang
selda. Magsisitapos na rin kasi kami sa kolehiyo.
Sa sobrang pagkaburyong
ko’y napag-isipan kong maglakad-lakad sa labas. Hindi ako masayahing tao ngunit
nakadama ako ng tuwa ng mapanood ko ang mga lumulutang na maliliit na ilaw, di
ko maitago ang aking ngiti. “Mga alitaptap,” sambit ng boses mula sa aking
likuran. Si Henry, ang pasimuno ng lahat. Napakunot ang aking noo ngunit
tinawanan niya lamang ako. “O—hindi pa rin ba humupa ang galit mo, Rick? Teka
nga, subukan mong makinig sa paligid.” Ayaw ko siyang sundin ngunit biglang may
unti-unting ipinipakinig sa akin ang gubat. Parang musika. Ang ganda. “Ngayon
mo sabihing nagsisisi kang sumama ka sa amin,” panghahamon niya. Binigyan ko
lamang siya ng matalim na titig at nagsimulang maglakad ng mabilis papunta sa
gubat.
Tinatawag niya ako
ngunit unti-unti itong humihina habang papalayo ako. Naabot ko ang lawa. Ang
ganda. Mapayapa.
Nakatitig lang ako sa
tubig hanggang sa isang iglap ay may isang babaeng umahon mula sa tubig. Walang
saplot na naglalakad patungo sa akin. Natumba ako sa aking kinatatayuan. Naging
mabilis ang kanyang paglalakad hanggang sa narating niya ang kinaroroonan ko.
Napapikit. Ilang saglit ay dumilat ako at bumungad ang kanyang mukha na sobrang
lapit sa akin. Ang ganda. Sinubukan niyang ilapat ang mga labi niya sa labi ko
ngunit iniwasan ko ito.
Bigla siyang tumayo,
ramdam ko ang kaniyang pagkadismaya. “Hindi mo ba ako mahal?” sambit niya
habang naglalakas paatras. Naguluhan ang aking utak sa kanyang tanong. “Maganda
ako, hindi ba? Ang aking musika, natutuwa kang pakinggan? Lahat ng iyong
natatanaw, ligaya ang dulot ng pagmamasid mo rito ngunit bakit hindi mo ako
kayang mahalin?” dagdag niya.
Napagtanto ko ang
kanyang ipinapahiwatig. “Hindi kita kayang mahalin dahil natatakot akong umalis
sa aking kinagisnan. Natatakot akong hindi na paniwalaan ang mga nakasanayan.
Natatakot akong husgahan at masabihang ipokrito, malabong tanggapin ang bago sa
paningin. Baka pag minahal kita, ayaw ko nang lumisan—maiwanan dahil pinili ko
ang aking nais,” sagot ko.
Biglang nagliwanag ang
paligid. Napatingin ako sa dilag at nagsimula siyang magliyab. “Hindi! Mali ka!
Kayang gamutin ng pag-ibig ang sistema at paniniwalang sarado. Ang tao, mga
hayop, at lahat ng may buhay ay nasasaktan lamang dahil sa pagkakulong. Ako,
ang kalikasan, ay napapahamak dahil sa paniniwala ninyong walang ibang daan.
Mas makapangyarihan ang paninindigan at pag-ibig kaysa takot!” huling sinambit
niya bago tuluyang naglaho.
Nanatili akong tulala sa
lahat ng aking nasaksihan hanggang sa may dumating. Si Henry.
“Rick, ano’ng nangyari?”
tanong niya.
“Henry, ayaw ko nang
matakot,” ang tanging nasagot ko sa kanya kasabay ng pagyakap. Pagtanggap sa
tunay kong nararamdaman.
Nilipad ng hangin ang
tuyong dahon papunta sa tubig ng lawa at hinayaang maglakbay, pinaghilom, at
pinalaya.
#SulatSOXSilap
![]() |
| SERTIPIKO NG PAGKILALA |
![]() |
| POSTER NG SULAT SOX |
![]() |
| POSTER NG SULAT SOX |
Nang
Pumalaot Ang Dahon Sa Lawa | October 7,
2020 | Sulat
Sox | Silap: Sulat SOX Flash Fiction Writing Contest 2020 | Admin’s Pick
Number 8 | Bannie
Bandibas
![]() |
| POSTER NG PAGBATI MULA SA WRITEAR'S SHEET |
SA TUWING SASAPIT ANG ALAS SINGKO NG HAPON
Sa Tuwing Sasapit ang
Alas Singko ng Hapon
ni Bannie Bandibas
General Santos City
(Ito ang ika-28 na entry sa Silap: Sulat SOX Flash Fiction Writing Contest 2020.)
Kinse minutos bago ang
uwian, nababalot na ang silid ng ingay ng mga mag-aaral. Ang lahat ay abala sa
pagligpit ng mga gamit, pakikipagkuwentuhan at paghahanda para umuwi.
Nakangiti akong
tinititigan ang kahoy na may pangalang nakasulat, Bb. Loren Yna Villafranca—Guro.
Sa pitong taon ko sa larangan ng pagtuturo, nasisiyahan na akong pinagmamasdan
ang kilos ng mga batang nakakasama ko sa paaralan. Namamangha ako sa mga
ginagawa, sinasabi at pinagkakaabalahan nila. Mga bagay na hindi ko naranasan
noong ako’y musmos pa lamang. Nagpapalitan sila ng mga ngiti at tawa. Ang saya.
Emosyon na nahihirapan akong maramdaman simula nang pagkabata.
Inilibot ko ang aking
mga mata hanggang saktong napatingin ako sa orasan, isang minuto bago mag-alas
singko. Nakatitig lamang ako sa paggalaw ng mga kamay ng orasan hanggang sa
isang kalabog ang kumuha ng aking atensyon.
Si Lyn. Hinihingal na
napaluhod sa harap ko. Puno ng pulang likido ang kanyang uniporme. Napatayo ako
sa tindi ng aking nasasaksihan.
Kita rin sa mata ng
ibang mga estudyante ang takot.
Napatingin si Lyn sa
akin. Balot ng luha ang kanyang mga mata. “Binibini,” sambit niya. Wala akong
akong maisagot, hindi ako makapagsalita sa sobrang panginginig ng aking mga
labi. “Wala po akong kasalanan,” dagdag nito.
Hinipo ko ang aking
dibdib, sinusubukang pakalmahin ang sarili habang humahakbang papalapit sa
batang babae.
Hinawakan ko kaagad ang
kanyang kamay nang makarating ako sa kinaroroonan niya sabay tanong, “Ano’ng
nangyari at bakit ka balot ng dugo?”
Nakaukit sa mukha niya
ang takot, pagkalito at tila hindi pagkaintindi sa aking tanong. Napayuko siya
at sumagot, “Palagi na lang kasi silang nag-aaway kaya tinapos ko na.”
Kinilabutan ako sa sagot
ng bata at lalo pang nadagdagan ang takot nang ipakita niya ang hawak niyang
patalim. Gusto ko na sana siyang bitiwan ngunit hinila niya ako patungo sa
kanya. “Binibini, wala po akong kasalanan.” Ang sabi niya sabay abot sa aking
ng kanyang hawak.
Nanginginig akong
tinanggap ito. Tinitigan at biglang napatanong, “Wala ka nga bang kasalanan o
hindi mo lang matanggap ang iyong nagawa?”
“Bb. Villafranca, ano na
naman ‘to?” tawag ng boses na nagmumula sa pintuan. Lumingon ako’t nasaksihan
ang isang pamilyar na mukha. “Tinatakot mo ang mga bata!” dagdag niya.
Lumapit siya at
hinawakan nang mahigpit ang aking kamay. Bigla akong napabulong, “Binibini,
wala po...” na agad niyang pinutol sa pamamagitan ng pagpigil ng aking mga labi
ng kanyang daliri. Sumagot siya. “Oo, nagawa mo iyon ngunit, pakiusap, iwanan
mo na iyan sa nakaraan. Lumaya at maghilom ka na, Lyn.”
#SulatSOXSilap
![]() |
| POSTER NG SULAT SOX |
Sa Tuwing
Sasapit Ang Alas Singko Ng Hapon | October 6,
2020 | Sulat
Sox | Silap: Sulat SOX Flash Fiction Writing Contest 2020 | Partisipante | Bannie
Bandibas
Friday, October 2, 2020
BALAK CHALLENGE
Thursday, October 1, 2020
BATTLE OF THE POETS 2018
Pangalawangg beses kong lumahok sa isang contest na nasa anyo ng isang serye. Napahaba at matagal ang kompetisyon ngunit nasasabik ako sa mga ganito pagkat masusubok ang iyong pasensiya at pagka-flexible sa mga kakaibang pagsubok sa bawat round. Battle of the poets, 2018 ng PLUMAKATA na nagsimula noong February 7, 2018 at nagkamit ako ng pangalawang gantimpala sa finale.
QUALIFYING - LIMERICK
#PluMakataBOTP2018
#AngPagsubok
Matangos ang ilong ni pogi,
At mata'y nakakabighani.
Ayaw ko'ng matukso,
Ngunit ba't ganito?
Nababakla sa 'king sarili.
WAVE ONE - NARRATIVE
Entry #5
#PluMakataBOTP2018
#AngUnangPagdanakNgTinta
Dodoria
Tubig, Lupa, Sino ang taya?
Noon, sa malinaw na tubig ng lawa'y
Ang humahalo lamang ay laway
Ng mga batang naliligo't nakangiting tunay.
Naglalaro, tumatawa, paligid ay buhay.
Masaya silang nagtatampisaw
Sa tubig na walang kasingginaw,
Upang matakasan ang init ng araw
Na damang-dama sa buong Mindanao.
Lugar na tahimik at lupaing sagana,
Mga mata'y punung-puno ng tuwa.
Pagmamahalan ang siyang ipinupunla,
Upang makamit at manatili ang pagkakaisa.
Ngunit tila nag-iiba ang pag-ikot ng mundo,
Nasaan na ang pag-ibig at pakikipagkapwa-tao?
Ang mga matang inosente ay nalilito,
Saan ako papanig? Kanino makikisalo?
Sa mga lumalaban upang maging isa ang bawat lahi
O sa mga lumalaban upang makapagsarili.
Kanino ako tutungo? Paano ako pipili?
Ano ang desisyon na walang pagsisisi?
Maaari bang tumahimik na lamang?
'Yung walang mababalewala at papanigan.
Ngunit anong mangyayari kung hindi ako makiki-alam?
Makakayanan ko bang tiisin na sila'y hayaan na lamang?
Hayaang na ang humalo sa tubig ay hindi na saya,
Kundi dugo ng mga napaslang, kaawa-awa.
Hindi na ngiti ang nagtatampisaw sa lawa,
Kundi mga sandatang metal na dumudura ng bala.
Ang silaw ay 'di na nagmumula sa araw,
Kundi sa mga umaapoy na tahanan ng mga taong sumisigaw
Ng "Tulong! Tulong!" at may tanong na umaalingaw-ngaw--
"Hahayaan niyo ba kaming lahat ay pumanaw?"
Ang dating maligaya at masaganang lupain
Ay lungkot at kahinaan na ang itinanim.
Dating ulan ang bumabagsak na tangay ng hangin,
Ngayo'y luha na ang dumidilig sa pananim.
Ang bakbakan sa Marawi ay natapos na,
Ngunit ang bangayan ng damdamin ay magsisimula.
Magpapatuloy ang mga pag-aalsa,
Na maaaring sa kaguluha'y magpalala.
Kailan tayo gagalaw? Kailan tayo kikilos?
Kapag ba ang tubig ay tumigil na sa pag-agos?
O sa sandaling ang tsinelas na sa lupa'y humahaplos
Ay mapalitan na ng yapak ng mga sugatang sapatos.
JUDGE 1 - Magandang araw makata! Napangiti ako sa "ang humahalo lamang ay laway". Magaling ka sa tugmaan. Maganda ang paglalahad mo. At naramdaman ko ang bawat taludtod. Nakakalungkot. Nagustuhan ko ang pagtatanong mo. Masasabi ko talaga na maganda ang tula mo, Dodoria! "Write what you like."
JUDGE 2 - Magandang araw manunula! Una sa lahat, hindi mo nasunod ang mechanics na malayang taludturan. Babawasan na lang kita sa iyong puntos. Ngunit gayon pa man, nagustuhan ko naman ang mensahe nito. Isa itong instrumentong magtataas sa talukap ng bawat isa. Magandang pagmulat ito. Ipinakikita rito ang kalituhan sa pag-unawa sa kung ano nga ba ang dapat paniwalaan at samahan. Paghihikayat na maaari nang gumising at bumangon mula sa bangungot na dinanas. "Ngunit ang bangayan ng damdamin ay magsisimula." Nagustuhan ko ito. Totoo naman kasi ang linyang ito. Na hindi porke wala nang maririnig na putukan, ay natapos na ang giyera. Dahil hindi, hanggang ngayon ay tila paulit-ulit pa ring umaalingawngaw ang kaguluhan sa isip ng bawat isa. Nagkaroon na ng lamat kumbaga. Sa aspetong teknikal, okay naman. Maganda ang linyahan kahit hindi nasunod ang malayang taludturan. Swabe ang daloy nito. Sa emosyon, naroon naman siya. Hindi ko masasabing mabigat at hindi ko masasabing magaan. Katamtaman lang para sa akin. Sa kabuoan, okay naman kaya salamat sa pagbabahagi. Goodluck sa iyo.
JUDGE 3 - I can say that the title is really a hook! It is catchy that I couldn’t help but to get excited of its content and I am glad to say that this poem didn’t fail my excitement! I mean, the first stanza was awesome. The scenario was also great, it is not as detailed like a prose but it can able me to visualize how great the Maranao is and how awesome to have a childhood life in there, it’s too happy that I can’t help but to feel sad to the succeeding stanza. At super po nakakadala at nakakabagabag ang mga ending stanzas mo. *makikialam (if the end of the panlapi is a vowel and the root word begins in a vowel also makik(i)(a)lam. *umaalingawngaw (alingawngaw is the base word so don’t put hyphen , see alingaw-ngaw) Also, I don’t know but the very reason why this was also one of my bets because of the rhythm. Kaya halos ang nakakakuha sa akin nang mataas na marka ay may mga original voice rhythm.
JUDGE 4 - Ang ganda ng pagkakagamit ng tema, Dodoria. Lalo na `yong simbolismo ng tubig sa lawa ng Lanao. Pasok na pasok at napakaganda ng imagery. Makikita mo ang mga eksenang nagpeplay sa isipan mo. Ang hinahanap ko na lang talaga ay `yong malakas-lakas pang suntok ng emosyon. `Yon na lang at perfect na sana para sa akin.
![]() |
| *Certificate of Recognition - Qualified* |
![]() |
| *Scoresheet* |
WAVE TWO - PANTOUM
#PluMakataBOTP2018
#PagtatapatNgMgaPluma
Dodoria
BIRD ON A TREE
Would you still welcome me?
Maybe you won't, never.
I'd rather be forgotten forever,
Than be in pain, every time we see.
Maybe you won't, never.
I should make myself happy
Than be in pain, every time we see.
Moving with the flow of a gentle river.
I should make myself happy.
Living my life to be better,
Moving with the flow of a gentle river.
Fly like a bird and have a tree.
Living my life to be better,
Loving myself is the key.
Fly like a bird and have a tree.
Spread those wings, soarer.
Loving myself is the key.
I won't need a pain killer.
Spread those wings, soarer.
The true healed is me.
I won't need a pain killer.
I will set myself free,
The true healed is me.
Free from the controller.
I will set myself free
From that romantic lover.
Free from the controller
That is abusing me.
From that romantic lover,
I have a family
That is abusing me.
I can't live with this forever.
I have a family,
Never belonged there.
I can't live with this forever.
It's time to just think about me.
Never belonged there,
I will walk away to see.
It's time to just think about me,
Away from fake love, the liar.
I will walk away to see.
Staying on a tree that I am the owner,
Away from fake love, the liar.
I won't ask again to thee.
Staying on a tree that I am the owner.
I'd rather be forgotten forever, really,
I won't ask again to thee,
"Would you still welcome me?" Never.
JUDGE 1 - I like the concept, the way you used a bird to signify freedom from pain. Though there are some words that made some lines awkward to read. *Spread these wings - since you are pertaining to your own wings. There are some misused punctuation marks too. Keep on writing and never give up.
JUDGE 2 - I don't know if it's just me, but I find some of your words kinda awkward to read. But still, I admire it that you used symbolism particularly a bird and a tree, to express the meaning of freedom and loving yourself more. I hope you won't stop on writing and learning new words to express your heart out. Good luck and Happy Writing!
![]() |
| *Certificate of Recognition - Qualified* |
![]() |
| *Scoresheet* |
![]() |
| *Certificate of Recognition - Qualified* |
![]() |
| *Scoresheet* |
![]() |
| *Group Poster* |
![]() |
| *Scoresheet* |
![]() |
| *Certificate of Contribution - Exodus - Hall of Fame* |
AUTHOR'S PUBLISHED WORKS (TBU POST)
Author: Bannie Magallano Bandibas NBDB Author/Writer Registration No. 5666 Pen name(s): Pleumanimox, Banuy, Numistmanunula Publication(s):...
-
Ï€ Hindi na ito bago sa akin. I am fond of reading comic strips on newspapers and also on some comic themed publications and this is a typica...
-
[Ï€] Sunshades. (Google Translate) Things that covers from sunrays. Masakit sa balat ang sikat ng araw, kailangan mo ng mga lilim o...
-
Sleepyhead by Bannie Bandibas If I would be given a chance To treasure memories, I would keep the moments That you cast your worries. Sinasa...























