Bannie | PleumaNimoX

Search This Blog

Friday, May 8, 2020

PAGLAYA

Paglaya

"Natapos na ang lahat, nandito pa rin ako." Sumasabay sa pagbigkas ng mga liriko sa awiting "kung wala ka" ng bandang Hale. Nakahilata sa kama habang pilit na di pinapansin ang ingay sa labas ng bahay ng mga kamag-anak kong tuwang-tuwa dahil ito na ang unang araw na hindi na nakakwarantin ang bayan.

Nilakasan ko ang tugtog mula sa aking selpon. "Hindi ko maisip kung wala ka..." Nagsimula na namang tumulo ang aking luha. "Sa buhay ko..."

"Trisha, lumabas ka na diyan. Halika't sumama ka rito sa munting salu-salo." Tawag ng aking biyenan. Nagbukas ang pinto ng kwarto, may mabibigat na mga paghakbang. Nasaksihan ko ang saya.

Hindi ko maisip kung paano nila naaatim na magsaya ng ganoon sa kabila ng nangyari. Lagpas na isang buwan pero parang masyado pa ring mabilis, parang bihasa sila sa paglimot. Nakalaya sila ngunit parang hindi ako kasama. Natapos na ang lahat, nakakulong pa rin ako.

Biglang tumahimik, nawalang bigla ang ingay. Hanggang sa may nagsalita. Bumubulong ang lahat na parang mga bubuyog. Muling tumahimik. Naglakad ang mga yapak pabalik sa kwarto. Ibinagsak ang sarili sa kama, unti-unting sumara ang pinto.

Isang iglap ay may nagsalita sa kung saan, ang boses na pinananabikan kong marinig. "Masaya sa labas, masaya silang lahat dahil natapos na rin ang pandemyang ito. Parang mga presong nakalaya sa selda. Medyo matagal-tagal din natin tong hinintay pero no'ng dumating, nahirapan akong magdesisyon kung anong mararamdaman ko. Matutuwa ba o malulungkot? Gusto kong magluksa dahil hindi mo man lang pinaabot sa araw na ito ang buhay mo pero gusto ko ring sumaya kasi nabuhay ako dahil sa 'yo. Nakaabot ako. Tama si itay, gusto mo akong lumaya kaya palalayain na rin kita. Maaari ka nang magpahinga at kumawala mula sa aking bilangguan, Rey."

Natapos na ang lahat at nakalaya na rin ako. 

Hindi pala ako nakapagpakilala. Ako si Rey, ang doktor na gumamot sa mahal kong asawa na si Trisha mula sa covid-19 at ang hindi pinalad na makaligtas.

EDIT NG INYONG LINGKOD MULA SA AKTWAL NA POSTER NG LAPIS ARTCOM

POSTER NG KOMPETISYON


Paglaya | May 8, 2020 | Lapis Art Com | Sa Pagtatapos | Partisipante | Bannie Bandibas

SANDATA

Sandata

Nagimbal ang buong bansa
sa pagdating ng sakuna.
Delubyong di nakikita ng mata
kaya nagbigay ng pangamba.

Dumaan ang ilang linggo,
tila unti-unting nang natatalo.
Marami na ang apektado,
at dumadami pa ang natitiklo.

Ngunit ang hindi nalalaman
at naiintindihan ng ilan
ay may sandatang nakalaan
na labis na makapangyarihan.

Isang bayang pinagbuklod,
dugong Pinoy na di paaanod.
Tanggalin—mga nakaharang na bakod,
sabay-sabay tayong lumuhod.

Bukas, gigising tayong nakangiti,
saya sa mukha ang mamumutawi.
Kung magpapatuloy ang mga labi
sa pagdarasal, pag-asa'y mananatili.


SKRINSYAT NG PAHINA

Sandata | May 8, 2020 | Writer and Poet Sanctuary | Pagsulat ng Tula - Filipino | Partisipante | Bannie Bandibas

Thursday, May 7, 2020

SI MAMA

Si Mama
[FICTION]

"Nak, pukaw na." Gimata ko ni mama mga alas tres sa hapon. Gikan siya'g lungsod kay namalit og pangkaon namo diri sa balay. Tungod sa "lockdown," napugos mi'g tinir dinhi ug siya ra'y galakaw-lakaw.

Gigakos ko ni mama. Wala ko kabalo ngano basta guot niya ko na gigakos. Ningisi siya sa akoa dayun imbitar sa ako na mukaon na'g panihapon. Wa nako damha na mao na diay to among ulahing panihapon.

Kina-ugmaan, ni-grabe ang kasakit sa akong ulo ug subra ko na nagapanginit. Nisinggit ko'g "mama" sa sobra ka sakit. Dayun nisulod si mama sa akong kwarto pero bag-o pa siya makaduol, nikalit ra ko'g ubo og kusog. Nagsunod-sunod ang pag-ubo. Nitan-aw ko kay mama ug nakita nako na gaatras siya palayo.

"Ma, asa ka muadto? Tabangi ko, Ma!"

Kadto ang ulahing oras na nakauban nako akong pamilya—si mama. Naa ko diri naghigda sa puti nga kwarto, nag-inusara. Gusto nako naa koy kauban, gusto nako naa si mama. Unta naa diri akong mama. Adlaw-adlaw na lang ko maghilak ug gasinggit og "mama" hantod sa kapuyon ug dayun makatulog.

"Nak, pukaw na." Nakamata ko sa tingog na nag-istorya sa ako. Tingog to ni mama, kay mama jud to. 

Sa pila ka minuto, nisulod ang babaing nakaputi. Gitanggal ang mga nakatusok ug gipailis ko. "Makagawas na ka, bata." Mao to iyang ingon. Nakabati ko'g kalipay. 

Nigawas kos kwarto, dala akong mga sinina. Sa kagamay sa akong lawas, naglisod jud ko'g bitbit ug sa kalit naay nigunit sa akong dala, ni-aksyon og bitbit. Si kuya, nakangisi ko sa kalipay kay naa siya pero wala siyay reaksyon. Natingala ko. Gitunol na lang nako akong dala. 

Nagpadayon mi sa paglakaw ug sa wala pa mi nakalayo, naay babaing naglakaw paduol sa amoa. Si mama. Nalipay ko. Nidagan ko padulong niya pero napaundang kos pagdagan kay niundang si mama ug nitabis ras akoa. Naghinay-hinay siya'g atras. Nagpalayo. Gigunitan siya sa duha ka babaing nakaputi og gisuotan og panapton sa nawong. Nigunit siya sa iyang ulo na murag gisakitan. Nagsige'g siya'g tabon sa iyang baba ug nigunit sa liog na murag natuk-an. Nagsige siya'g hilak. 

Gibitbit siya pasulod sa usa ka kwarto.Makita nako ang iyang pangpanluya. "Ma, asa ka muadto? Ayo na ko, Ma! Naa na ko, uli na ta!" Singgit nako sa iya.

"Dong, dili na nato makita si mama. Wala nay paglaum!" Ingon ni kuya. Nibug-at akong kasingkasing.

Nagpadayun mi sa paglakaw padulong purtahan, apan dili nako makita ang unsay naa sa gawas kay subra kasilaw. "Nak, pukaw na! Muuli na ta." Nakuratan ko. Tingog ni mama. 

Nilingi ko kay kuya ug akong nahinumduman, dugay na siyang namatay. "Ma, asa ko muadto? Tabangi ko, Ma!" Akong sulti maskin dili na ko niya madunggan gikan diris pikas kalibutan.




Si Mama | May 7, 2020 | Bannie Bandibas

Tuesday, May 5, 2020

TIMAAN

Timaan

Sa pagsugod, daghan wa'y labot.
Naa pay uban na igo ra mahimuot. 
sa bayrus, dili daw ta makab-ot
kay lage, bisaya, isog og mga singot.

Apan sa pagdugay, wa nabantayan—
naghinay-hinay na tang naapektuhan. 
Mga panginabuhi sa adlaw, naligsahan
ug sa gabii, daghan ginasikop sa dalan. 

Matag tawo sa balay, kamingaw, gibati. 
Walay mahimo kundi magtuplok og sipi. 
Naay magpuyo, pero naa juy magpalabi
nga dili mahimutang—mulakaw jud lagi.

Wa nahadlok na naa nay nangamatay, 
reklamo didto, dira, 'nya magsugod og away. 
Apan unta kitang tanan magsinabtanay
ug kun mahimo, kita magtinabangay.

Sa tagsa-tagsa natong pag-ampo,
mahuman ra jud ning grabing kalbaryo. 
Maskin sa timaan walay nakahibaw, 
makabuhi ra ta puhon. Pag-abot sa adlaw. 


PABALAT NG PUBLIKASYON

NILALAMAN NG PUBLIKASYON

LITRATO NG LAHOK


Timaan | May 6, 2020 | Kasing-kasing Press | Issue No. 4 | Kontribyutor | Bannie Bandibas

Saturday, May 2, 2020

PATAK

Patak

Tak. Tak. Pawis na pumapatak,
mula sa mga manggagawa
na di nakalilimutang humalakhak
kahit sa trabaho'y napagod na.

Tak. Tak. Mga luhang pumapatak
mula sa dekalibreng mga artista
na tumatanggap ng palakpak
para sa ginagampanang mga drama.

Tak. Tak. Laway ang bumagbagsak
mula sa bunganga ng mga tagapuna
na di natatapos ang pagsaksak
ng kanilang mga ideya't hinuha.

Tak. Tak. Pintura na pumapatak
nula sa kamay ng tiga-pinta
na nais itatak sa bawat utak--
ang buhay ay makulay, maganda.

Tak. Tak. Mula sa panulat na may latak
ng mga manunulat at manunula
na di alintana ang panghahamak
sa kanilang mga obra't akda.

Tak. Tak. Pinaghalong mga patak
na nangangahulugang may halaga ka
dito sa mundong malawak
at hinding-hindi ka mag-iisa.

Tak. Tak. Magkakaibang paksa
na pinagbuklod ng iisang patak,
at nagsasabing may silbi ka
sa bawat pagpatak ng oras. Tik-tak.

#MgaTumutugma

POSTER NG KOMPETISYON

Patak | May 2, 2020 | Mga Tumutugma | Poem Writing Contest | Partisipante | Bannie Bandibas

Monday, April 27, 2020

SANA'Y MAGING GINTO

Sana'y Maging Ginto
ni Bannie Bandibas

Inaaliw ang sarili
Sa kabila ng kalungkutan
Na matagal nang ikinukubli.

Hawak ang larawan
Na laman ang mga ala-ala
Mula no'ng nakilala hanggang lumisan.

Gabi-gabing lumuluha,
Sapagkat dama ko ang sakit
Ng mga binitawang huling salita.

Puno ng pait
Ang katagang "hindi na kita mahal",
Puso ko'y namilipit, unti-unting napupunit.

Bakit mo pa pinatagal
Kung iiwan mo rin naman ako?
Bakit hinayaan mo akong sumugal?

Sumugal sa inakalang ginto,
Isa palang bato na binalutan
Ng lahat ng mga kasinungalingan mo.

Ako'y hinayaan
Na mapukol at magising
Sa katotohanang matagal na itinago.

Isa akong duling
Na nasilaw sa diyamante,
Inakalang tapat--puno pala ng lihim.

Dala ko'y isang bagahe,
Maraming batong nagpapabigat.
Dala ko pa rin, nagtitiis, nagkukunware.

Sa kabila ng lahat,
Umaasa pa ring maging ginto
Ang pag-ibig na sa aki'y nagbigay ng sugat.


Sana’y Maging Ginto | April 28, 2020 | RSP | Bannie Bandibas

Thursday, April 23, 2020

UY, MARS

"Uy, Mars!"

#GlobalAstronomyMonth2020
#GAM2020PH
#StayAtHome
#ShareYourAstroArtInTimeOfCovid19
#DAY24

POSTER NG LAHOK

Uy, Mars | April 24, 2020 | Philippine Astronomical Society, Inc. | Global Astronomy Month | Partisipante | Bannie Bandibas

Monday, April 20, 2020

PAANO

#Challenge by Cloud Rain Rosas accepted...

Paano
ni Bannie Bandibas

Paano kita sasagipin mula sa pagkakalunod
o paano maiiwasan ang iyong pagkaanod
sa di malaman kung paano nabuong delubyo
kung ayaw mong kumapit sa pisi, mahal ko? Paano?

Paano ako maniniwala sa iyong mga salita
kung sa likod nito'y may "paano ko ito magagawa?"
Paano ako makasisiguradong nakalaya ka na
kung sa mga mata mo'y "paano ako makakawala" ang nakalista.

Paano ko susubukang tulungan ka sa kalugmukan mo
kung "paano ako magiging masaya" pa rin ang nakikita ko
kahit nandito naman ako. Paano naman ako?
Paano si Natoy na tunay na nagmamahal sa 'yo?

Paano mo ko kukumbinsing manatili sa iyong mga yakap
kung "paano kaya kung bumalik siya" ang sa isip mo'y nangungusap?
Sana hindi ako umabot sa puntong ang mga paanong ito
ay mapalitan ng "paano kung napagod na ako?" Paano ka na, mahal ko?

Paano | April 21, 2020 | Bannie Bandibas

Sunday, April 12, 2020

BEST PART

Best Part

Nagising ako sa isang malakas na tunog ng tila dalawang kahoy na pinaghampas. Bumangon ako't tatanungin na sana kita kung ano 'yon ngunit mahimbing ka pa palang natutulog. Napakaganda mo pa rin kahit pareho na tayong kumukulubot ang balat. Limampung-taon na tayong kasal pero dama ko pa rin ang init ng pagmamahal mo sa akin. 

Ilang minuto ang lumipas, idinilat mo na ang iyong mga mata. Napangiti ka dahil nahuli mo akong parang tangang nakatitig sa 'yo pero hindi ako natinag. Nagpatuloy akong pinagmamasdan ang pungay ng iyong mga mata at mayumi mong labi. 

Bigla kang bumangon at napakagat-labi. Hinila mo ako papalapit sa 'yo at agad hinagkan. Dama ko ang tamis ng mga sandaling iyon, parang ayaw ko nang ito'y matapos pa. 

Pagkatapos mo akong halikan ay ilang segundo tayong nagkatitigan.

"Kung ang buhay ay isang pelikula, ikaw ang paborito kong tauhan." Sambit mo na sinundan ng pagtawa na tila kinikilig.

Sagot ko nama'y "kung ang buhay ay isang pelikula, ito ang paborito kong eksena." Sa pagbitaw ko ng mga katagang iyon ay napawi ang iyong kasiyahan at napalitan ng lungkot. Ako'y nabagabag sa iyong reaksyon.

"Kalimutan mo na ang eksenang ito." Sabi niya habang naluluha ang mga mata. "Pakawalan mo na ako sa mga ala-ala mo." Dagdag pa nito.

Oo nga pala, ito 'yong huling umagang nakasama kita. Huling paggising na nasilayan ko pa ang maganda mong mukha. Huling eksena bago ang mga salitang iyon ay banggitin ng mama.

"Cut! Good take!" Sigaw ng direktor sa amin. 

Best Part | April 12, 2020 | Bannie Bandibas

Friday, April 10, 2020

ALAM KO


ALAM KO
by: Bannie Bandibas

Sambit nila ang mga katagang
Di ko alam kung paano sisimulan
Ni tatapusin ang tulang ito
Pero ako, oo, alam ko.

Alam ko kung paano ka ngumiti
Ni ang tono ng iyong paghikbi,
Alam ko kung kelan ka masaya,
At ang mga oras na ikaw ay sawi.

Nakabantay ako sa bawat kilos mo,
Sa bawat pagdilat ng iyong mga mata,
Hanggang sa bawat pintig ng puso mo,
At bawat tawa na akin ring ikinatutuwa.

Alam ko rin ang mga tinatago mo
Mga hapdi, pighati at sigaw ng puso mo
Sigaw sa bawat pagsugat at pagkadurog nito,
Ako, ako ang saksi sa bawat pagluha mo.

Ako, na di napapansin, ni naaaninag,
Di naririnig, nadarama't naiintindihan,
Ngunit naghihintay parin sa iisang tawag,
Upang mapahilum ko ang bagyong nararanasan.

Alam ko kung paano nabuo,
Ang bawat butil ng lupang tinatapakan mo,
Ang hangin na nilalanghap mo,
Kaya't hayaan mong buuin ko ang kulang sayo.

Hayaan mong buuin ko ang bawat piyesa,
And bawat parte ng nadurog mong puso,
At muli kong bibigyang buhay,
Ang pag'asa na ika'y muling makakatayo.

At kasama mo akong maglalakad
Sa daang puno ng pagsubok at katitisuran,
Ngunit sa pagtitiwala at pananampalataya,
Pagmamahal ko ang madarama't di na muling masasaktan.
-Hesus

AUTHOR'S PUBLISHED WORKS (TBU POST)

Author: Bannie Magallano Bandibas NBDB Author/Writer Registration No. 5666 Pen name(s): Pleumanimox, Banuy, Numistmanunula Publication(s):...